کودک آپ

اولین سوالی که ممکن است در مورد روش پول تو جیبی دادن بر اساس کارهای تعریف شده در منزل مطرح شود، در مورد شرطی شدن یا  اصطلاحا پولکی شدن کودک می‌باشد، یعنی بخواهد برای هر کاری طلب پول کند و یا برای همین کارها تا بزرگسالی طلب پول نماید. درصورتی‌که در ظاهر ممکن است چنین به نظر برسد ولی تحقیقات صورت گرفته و نتایج حاصل از تأثیرات این روش که در فصل‌های قبل توضیح داده شد، نشان دهنده این مطلب نمی‌باشد و اگر تربیت مالی به روش صحیح صورت بگیرد، نه تنها این اتفاق نخواهد افتاد بلکه نتایج مثبت دیگری را نیز به همراه خواهد داشت. به هر حال اگر باز هم شکی در این مورد هست، مطالعه موارد زیر می‌تواند این شک را از بین ببرد.

۱-هدف از پرداخت پول بر اساس فعالیت‌های تعریف شده در منزل

 هدف از تربیت مالی، آموزش سواد مالی به کودکان و افزایش هوش مالی در کودک است تا بتواند مفاهیم موجود در این زمینه را درک کند. مثلا یادگیری مفاهیم مالی، درک ارزش پول، پیدا کردن نگرش درست در مورد ثروت، درک نحوه کسب درآمد و افزایش آن، یادگیری نحوه هدف‌گذاری مالی و نحوه پس‌انداز  کردن. همچنین جلوگیری از بعضی ناهنجاری‌های رفتاری مثل ایجاد پرتوقعی و یا متعادل شدن رفتار مالی در آینده و کسب توانایی مدیریت مخارج، مانند درک تفاوت نیاز و خواسته و اولویت بندی آن‌ها، از دیگر نتایج تربیت مالی می‌باشد.

بنابراین نه تنها در این روش، منظور یاد دادن بیشتر پول خواستن و ثروت‌اندوزی نیست، بلکه هدف یاد دادن چگونگی ثروت‌آفرینی و استفاده درست از آن می‌باشد. مانند تربیت جنسی که نتیجه آن افزایش میل جنسی نخواهد بود و هدف یادگیری مدیریت و کنترل خود در این زمینه می‌باشد.

۲- مقایسه با روش‌های دیگر به لحاظ شرطی شدن

والدین باید این موضوع را توجه داشته باشند که روش پول تو جیبی دادن به روش مستقیم که ممکن است تا به حال انجام می‌داده اند، به نوعی شرطی کردن کودک از نوع منفی می‌باشد، چراکه با این کار کودک ناخواسته دارد یاد می‌گیرد که وظیفه تأمین مخارجش همیشه بر عهده پدر و مادر است و این باعث می‌شود در جوانی و در زمانی که باید به فکر استقلال مالی باشد، این اتفاق رخ ندهد و در نتیجه به بلوغ مالی هم نرسد و همچنان توقع این را داشته باشد که والدین هزینه‌هایش را تأمین کنند.

جالب است بدانید که مبحث شرطی شدن در روانشناسی دارای انواع مختلفی می‌باشد و روشی که برای پول تو جیبی دادن در این کتاب توصیه شده است را می‌توان مبتنی بر روش “شرطی سازی عامل یا کنشگر” دانست که در واقع به عنوان یک روش مفید برای آموزش دادن به حساب می‌آید. برعکس پول توجیبی دادن به صورت مستقیم که مرسوم است که به نوعی به صورت غیرمستقیم و ناخواسته باعث ایجاد یک شرطی سازی کلاسیک می‌شود که برای کودک اثر منفی دارد.  

۳-مورد تأیید بودن به لحاظ روانشناسی

محصولات تولید شده در این زمینه توسط تیم تحقیقاتی کودک‌آپ طراحی شده اند، دارای تأییدیه دانشگاهی به لحاظ روانشناسی هستند و دارای اعتبارنامه از آموزش و پرورش می‌باشند.

 فعالیت‌ها

۴-فعالیت‌های تعریف شده وظیفه کودک نیستند

فعالیت‌هایی که در این روش مد نظر است مربوط به مواردی می‌باشد که وظیفه کودک نمی‌باشد ولی او می‌تواند انجام دهد، مانند شستن اتومبیل. البته ممکن است وظیفه یا غیر وظیفه‌ای بودن فعالیت‌ها در هر خانواده ای متفاوت باشند که هر خانواده می‌تواند بر آن اساس، فعالیت‌ها را برای فرزندش انتخاب کند. در واقع تصمیم در مورد اینکه والدین چه کارهایی را وظیفه کودک بدانند و برای چه کارهایی دستمزد تعریف کنند، با والدین می‌باشد. چون هر خانواده ای متناسب با فرهنگ و شرایط خودش ممکن است حساسیت خاصی روی بعضی از کارها داشته باشد و تحت هر شرایطی حاضر نباشد برای کارهای خاصی دستمزد تعریف کند. به هر حال در محصولاتی که در کودک‌آپ طراحی شده، فعالیت‌هایی که کودکان تا ۱۲ سالگی می‌توانند انجام دهند به صورت پیشنهاد آورده شده است که والدین می‌توانند از بین آن‌ها انتخاب نمایند و در مقابل انجام آن فعالیت‌ها توسط فرزندشان، به او پول توجیبی بدهند.

البته طبیعتا بعضی از فعالیت‌ها در سنین پایین (مانند جمع کردن اسباب‌بازی) وظیفه کودک محسوب می‌شود ولی در این بازه سنی به دلیل محدودیت‌ها و توانمندی‌های او ممکن است به عنوان بهانه‌ای برای کسب درآمد کودک استفاده گردد و در بازه سنی بالاتر (۵ سال به بالا) جزو وظیفه او حساب گردیده و دیگر از آن به عنوان کسب درآمد استفاده نگردد.

۵- استفاده از این روش فقط تا سن ۱۲سالگی می‌باشد.

انجام این روش برای دادن پول تو جیبی، فقط تا ۱۲ سالگی می‌باشد، پس ادامه‌دار نمی‌باشد. بهتر است در سال آخر برای فرزند توضیح داده شود که: این روش تا سن ۱۲ سالگی تو بوده است، چون فعلا فقط از این راه می‌توانستی پول به دست آوری و بعد از این، اکثر این فعالیت‌ها جزو وظایف تو می‌باشند. هدف این بوده است که یاد بگیری خودت پول در بیاوری و به خواسته‌هایت برسی، نه اینکه به دلیل کاری که در خانه می‌کنی پول دریافت کنی، بعد از این مثل دیگر اعضای خانواده به خاطر انجام کارهای در منزل، پولی دریافت نمی‌کنی ولی در عوض می‌توانی به روش‌های دیگری پول بیشتری در بیاوری.

در این سن بچه‌ها به خوبی این مسئله را درک می‌نمایند. در این سن خواسته‌های مالی آن‌ها افزایش پیدا کرده و انگیزه آن‌ها هم برای کسب درآمد بیشتر می‌باشد، پس طبیعتاً دیگر برای این کارها نیز تقاضای پول نخواهند کرد. بعد از این سن بچه‌ها باید به سمت کسب درآمد از فعالیت‌های بیرون از خانه بروند (مثلا انجام کار پاره‌وقت توسط کودک در محل کسب وکار یکی از دوستان یا آشنایان، حتی بر اساس تقبل کردن حقوق او از طرف والدین)

۶- رواج استفاده از این روش در کشورهای پیشرفته

همان‌طور که در فصل دوم توضیح داده شد، پول تو جیبی دادن بر اساس انجام فعالیت در منزل، روشی است که سال‌هاست والدین در کشورهای دیگر از جمله کشورهای توسعه‌یافته، استفاده می‌کنند و روز به روز در حال افزایش است.

۷- راه حل، در صورت سوءاستفاده کودک

به هر حال اگر احیانا به هر دلیلی والدین متوجه شدند که کودک آن‌ها به دنبال درخواست پول برای انجام کارهایی است که  وظیفه‌اش به حساب می‌آید و یا برای کارهایی غیر از کارهایی که می‌تواند به آن دلیل دستمزد بگیرد، به دنبال درخواست پول است، می‌توانند از راهکارهای خوبی که در راهنمای محصولات آورده شده است، استفاده کنند و بر اساس نوع واکنش، تکنیک‌های لازم را انجام دهند و خیلی سریع جلوی این رفتار را بگیرند.